A walk on the beach

Filmscript

De film “A walk on the beach” is een magisch realistische interpretatie van een waar gebeurd verhaal, de verteller begint met het doorzoeken van een oude doos vol brieven, notities, schriftjes, foto’s en ander materiaal, de nalatenschap van zijn verdronken broer.

Dan tekenen zich een paar verhaallijnen af, het verhaal van de jonge vrouw die ‘s ochtends vroeg op het strand het aangespoelde lichaam vond van deze jonge man,de emotionele impact van zo’n vondst is groot, ze bezocht ook de begrafenis, jaren lang durft ze niet meer naar het strand. Al die jaren bewaarde ze een klein briefje dat ze vond op het strand.

Het verhaal van de jonge man die niet ver daar vandaan het middelpunt was van een spectaculaire aanrijding waarbij twee andere jonge mannen op de motor omkwamen, hij zat er midden in met zijn Opel Kadet en wordt sinds die dag in zijn dromen nog vaak achtervolgd.

Het verhaal van de bijna dood ervaring van de verteller dat zich op vrijwel dezelfde plek afspeelt, hoe deze ervaring verweven is met de rest van de gebeurtenissen.

Natuurlijk ook het verhaal van de verdonken broer en hoe hij een spoor hij achterlaat in de tijd voordat hij onopvallend en alleen naar de horizon zwemt. Het bericht dat hij achterliet wordt 40 jaar later ontvangen door zijn toenmalige vriendin.

Productie

De productie van de korte film die van het script gemaakt gaat worden is in handen van Seagull Media, participatie in het maken van deze film is mogelijk in de vorm van certificaten. Voor meer informatie over de fiscaal aantrekkelijke regeling kun je contact opnemen.

Boek

Toen vroeg in de morgen op 25 augustus 1975 het naakte lichaam aanspoelde van mijn broer Wim Bosman, of liever Frederik Willem Bosman, zoals hij zelf het liefst werd genoemd, was mevrouw Vromesteijn net begonnen aan haar vaste ochtendwandeling. Die ochtend vertrok ze wat eerder dan normaal en ze vertelde mij dat, als ze zoals gewoonlijk eerst de krant van gisteren had opgehaald bij haar buurman Piet van Doorn, ze waarschijnlijk niet als eerste het lichaam van mijn broer had zien liggen in het natte zand. Eerst had ze gedacht dat er een bruinvis was aangespoeld, maar toen ze al maar dichterbij kwam was duidelijk geworden dat het om een naakte drenkeling ging.

Piet van Doorn was al op de hoogte van de vondst van het lichaam toen mevrouw Vromesteijn weer thuis kwam, want als vinder van mijn broer moest ze natuurlijk eerst als getuige een verklaring afleggen, waarna een aardige agent haar thuis had gebracht. Toen was het bericht al in het hele dorp bekend en zo mistte mevrouw Vromesteijn de kans om een primeur te kunnen brengen. Haar verhaal was natuurlijk wel voor velen boeiend genoeg om even toevallig langs te komen, dus ze had het er wel druk mee gehad. Later toen ze het verhaal steeds minder vaak hoefde te vertellen, achtervolgde het beeld haar nog lang. Strandwandelingen waren voor haar vanaf die dag te moeilijk.

Diezelfde nacht reden twee vrienden na een avond stappen in Beverwijk over de Zeestraat terug naar Wijk aan Zee. Op nog geen drie kilometer afstand van de plek waar mijn broer onder water verdween kwamen ze op volle snelheid een tegenligger tegen die een einde maakte aan hun jonge levens.

Nog geen jaar later had ik mijn eigen bijna dood ervaring in de bovenste verdieping van het gebouw van de ontstoffingsinstallatie van de Oxy 2 Staalfabriek op het terrein van de Hoogovens, ook binnen een straal van drie kilometer van de locaties van de ongelukken. In deze cirkel kwamen die zomernacht drie jongens aan hun eind.

Ik overleefde ternauwernood de koolmonoxide vergiftiging doordat ik half bewusteloos drie lange stalen trappen omlaag strompelde midden in de nacht in het verlaten gebouw waarin alleen machines draaiden en ik de enige mens was die toezicht hield op het proces. Op de benedenvloer van de fabriek waar het kantoor met de centrale bediening in een afgesloten ruimte de enige plek was waar nog een ander levend wezen aanwezig was, viel ik door de zware deur voorover op mijn gezicht naar binnen, waar mijn collega Frans de V de wacht hield. Hij dacht eerst dat ik een grap uithaalde en simuleerde dat er iets aan de hand was. ‘Ik dacht dat het een grap was,’ vertelde hij mij later, ‘maar toen ik zag hoe je spierwit was en duidelijk bewusteloos, heb ik direct alarm geslagen.’

Niemand had voorzien dat zich in ons gebouw koolmonoxide kon verzamelen, al was dit gevaarlijke gas in de staalfabriek zelf een terugkerend gevaar, waarvoor overal gasdetectoren hingen. Het incident waarbij ik bijna het leven liet zorgde voor grote opwinding op de fabriek en midden in de nacht kwamen er uit het niets allerlei functionarissen, veiligheidsinspecteurs, brandweerlieden en ingenieurs toegestroomd naar de plek waar ik op een brancard lag naast het zielige hoopje bruin braaksel waarin de resten van de mars die ik net had gegeten. Later werden overal gasdetectoren opgehangen, ik besloot het incident te verzwijgen voor mijn ouders, ik woonde die tijd nog thuis. Stel je voor dat ook ik nog geen jaar later het leven had gelaten!

Kende jij Wim/Willem Bosman? Wat is jouw verhaal over die tijd en hoe jij en Willem elkaar kenden. We weten allemaal een beetje, elk ons eigen verhaal, ik wil al die verhalen bij elkaar brengen en er een geheel van maken. Niet omdat ik de waarheid wil achterhalen, we hebben allemaal onze eigen waarheid, niet om al mijn vragen beantwoord te krijgen. Ik wil de verhalen die heel veel mensen hebben voegen bij alle andere grote en kleine getuigen en bewijsjes uit het verleden, fotoś, ansichtkaarten, brieven, verhaaltjes en losse opmerkingen die in restrospect een heel boeiend en bijna magisch geheel vormen.

Stuur jouw verhaal of je foto’s aan mij, dat kan via facebook, email etc. Volg op facebook hoe het verhaal steeds groter en completer wordt.